بود بر طرف جویی زین تک و پوی

به هر تختی نشان جو از شه من!

گذار افکن به هر باغ و بهاری!

قدم نه بر لب هر جویباری!

به چشم آید تو را آن سرو دلجوی»

ز وقت صبح، تا خورشید تابان

به جولانگاه روز آمد شتابان