ز خون لعل شد خاک آوردگاه

نگون شد سر شاه یزدان پرست

بیفتاد چاچی کمانش ز دست

گرفته بش و یال اسپ سیاه

چنین گفت رستم به اسفندیار

که آوردی آن تخم زفتی به بار

تو آنی که گفتی که رویین تنم