ز ناگه بر لب چاهی رسیدند

از او صلح و از آن سنگین دلان جنگ

ازو نرمی وز ایشان سخت رویی

ازو گرمی وز ایشان سردگویی

ز رفتن، بر لب چاه آرمیدند

چهی چون گور ظالم تنگ و تیره

ز تاریکی ش چشم عقل خیره