مدار نقطه اندوه دورش

ز رفتن، بر لب چاه آرمیدند

چهی چون گور ظالم تنگ و تیره

ز تاریکی ش چشم عقل خیره

برون از طاقت اندیشه، غورش

دگر بار از جفاشان داد برداشت

به نوعی ناله و فریاد برداشت