ز رویت پرتوی بر عالم افکن!

فرو آویخت دلو آب پیما

به یوسف گفت جبریل امین، خیز!

زلال رحمتی بر تشنگان ریز!

جهان را از سر نو ساز روشن!

روان، یوسف ز روی سنگ برجست

چو آب چشمه و در دلو بنشست