دگرباره به خانه میل اش افتاد

گرفت اسباب عیش و خرمی پیش

ولی هر لحظه شد اندوه او بیش

چو در صحرا به خرمن سیل اش افتاد

اگر چه روی در منزلگه اش بود،

گذر بر ساحت قصر شه اش بود

چو دید آن انجمن گفت: «این چه غوغاست؟