چو اسفندیاری که از بهر دین

بمالید رخ را بدان گرم خون

پشوتن همی گفت راز جهان

که داند ز دین آوران و مهان

به مردی برآهیخت شمشیر کین

جهان کرد پاک از بد بت پرست

به بد کار هرگز نیازید دست