ز سودای غلام زرخریده!

زلیخا را چو شد زین غم جگر ریش

زبان سرزنش بگشاد بر خویش

که: ای کارت به رسوایی کشیده!

تو شاهی بر سریر سرفرازی

چرا با بنده خود عشق بازی؟

عجب تر آنکه از عجبی که دارد