چنین وصلی دو صد بدبختی آرد

فراقی کافتد از دوران، ضروری

به از وصلی بدین تلخی و شوری

غم هجران همین یک سختی آرد

زلیخا با غمی با این درازی

چو دید از دایه رحم چاره سازی

بگفت: «ای از تو صد یاری م بوده!