رخت را از لطافت ناز پرورد

قدم از تارک من کن به سویش!

زبان من شو و از من بگوی اش!

که: ای سرکش نهال نازپرورد!

عروس دهر تا در زادن افتاد

ز تو پاکیزه تر فرزند کم زاد

کمال حسن تو حد بشر نیست