درخت خشک را در جنبش آری!

به کوه ار رخ نمایی آشکارا،

نهی عشق نهان در سنگ خارا

چو بخرامی به باغ از عشوه کاری،

بدین خوبی چنین درمانده چونی؟

چرا چندین کشی آخر زبونی؟

به رفتار آور این نخل رطب بار!