چو در فصل بهاران تازه گلزار

عجب ماهی و مهری! چون دو پیکر

ز چاک یک گریبان بر زده سر

نمودی در نظر هر روی دیوار

به هر گل گل زمینش بیش یا کم

دو شاخ تازه گل پیچیده با هم

ز فرشش بود هر جایی شکفته