به اول خانه ز آن هفت اش درون برد

کنم قانون احسانی کنون ساز

که تا باشد جهان، گویند از آن باز

به نیرنگ و فسون کز حد برون برد

ز زرین در چو داد آن دم گذارش

به قفل آهنین کرد استوارش

چو شد در بسته، از لب مهر بگشاد