نقاب از راز چندین ساله برداشت

بر او قفل دگر محکم فروبست

دل یوسف از آن اندوه بشکست

دگر باره زلیخا ناله برداشت

بگفت: «این خوشتر از جان! ناخوشی چند؟

به پایت می کشم سر، سرکشی چند؟

تهی کردم خزاین در بهایت