ز صد در گر امیدت برنیاید

گشاد کار خود از هفتمین جست

بلی نبود درین ره ناامیدی

سیاهی را بود رو در سفیدی

به نومیدی جگر خوردن نشاید

دری دیگر بباید زد که ناگاه

از آن در سوی مقصد آوری راه