که بر حال من بیدل ببخشای!

به آن سری که می خوانی دهان اش!

به استیلای عشقت بر وجودم!

به استغنایت از بود و نبودم!

ز کار مشکلم این عقده بگشای!

ز قحط هجر تو بس ناتوانم

ببخش از خوان وصلت قوت جان ام !»