که نید با تو کس را از پری، یاد

ز قحط هجر تو بس ناتوانم

ببخش از خوان وصلت قوت جان ام !»

جوابش داد یوسف کای پری زاد !

مگیر امروز بر من کار را تنگ!

مزن بر شیشه معصومی ام سنگ!

مکن تر ز آب عصیان دامنم را!