کشد از من لباس زندگانی

عزیز این کج نهادی گر بداند

به من صد محنت و خواری رساند

برهنه کرده تیغ آنسان که دانی

زهی خجلت! که چون روز قیامت

که افتد بر زناکاران غرامت

جزای آن جفاکاران نویسند،