ز دست خود روانی خنجر انداخت

چو زرین یاره بگرفتش سر دست

زلیخا ماه اوج دلستانی

ز یوسف چون بدید آن مهربانی

به قصد صلح، طرح دیگر انداخت

لب از نوشین دهان اش پر شکر کرد

ز ساعد طوق، وز ساق اش کمر کرد