لب از نوشین دهان اش پر شکر کرد

ز یوسف چون بدید آن مهربانی

ز دست خود روانی خنجر انداخت

به قصد صلح، طرح دیگر انداخت

ز ساعد طوق، وز ساق اش کمر کرد

به پیش ناوکش جان را هدف ساخت

ز شوق گوهرش تن را صدف ساخت