ز ساعد طوق، وز ساق اش کمر کرد

ز دست خود روانی خنجر انداخت

به قصد صلح، طرح دیگر انداخت

لب از نوشین دهان اش پر شکر کرد

به پیش ناوکش جان را هدف ساخت

ز شوق گوهرش تن را صدف ساخت

ولی نگشاد یوسف بر هدف شست