زند بر جان یوسف زخمه، چون عود

عزیز آن گریه و سوگند چون دید

بساط راست بینی در نور دید

به سرهنگی اشارت کرد تا زود

به زخم غم رگ جانش خراشد

ز لوحش آیت رحمت تراشد

به زندانش کند محبوس چندان