غمش گر مایه رنجوری توست

نوای معذرت آغاز کردند

که: «یوسف خسرو اقلیم جان است

بر آن اقلیم، حکم او روان است

جمالش حجت معذوری توست

دل سنگین به مهرت نرم بادش!

وز این نامهربانی شرم بادش!»