خدا را، بر وجود خود ببخشای!

به خواری دوست را از سرکشد پوست

چو از لب بگذرد سیل خطرمند

نهد مادر به زیر پای، فرزند

به روی او در مقصود بگشای!

وگر باشد تو را از وی ملالی

که چندانش نمی بینی جمالی!!!،