سخن کز دوست آری، شکرست آن

دل شاه از غمش چون غنچه بشکفت

بگفتا: «خیز و یوسف را بیاور!

کز او به گرددم این نکته باور

ولی گر خود بگوید خوشترست آن»

دگر باره به زندان شد روانه

ببرد این مژده سوی آن یگانه