که آنانی که چون رویم بدیدند

ز آثار کرم مایوس کرده ست؟

اگر خواهد که من بیرون نهم پای

ازین غمخانه، گو: اول بفرمای

ز حیرت در رخم کف ها بریدند،

به یک جا چون ثریا با هم آیند

نقاب از کار من روشن گشایند