به یک جا چون ثریا با هم آیند

ازین غمخانه، گو: اول بفرمای

که آنانی که چون رویم بدیدند

ز حیرت در رخم کف ها بریدند،

نقاب از کار من روشن گشایند

که جرم من چه بود، از من چه دیدند؟

چرا رختم سوی زندان کشیدند؟