که بر وی تیغ بدنامی کشیدید؟!

چو ره کردند در بزم شه آن جمع

زبان آتشین بگشاد چون شمع

کز آن شمع حریم جان چه دیدید،

ز رویش در بهار و باغ بودید،

چرا ره سوی زندان اش نمودید؟

بتی کزار باشد بر تنش گل،