به خوی نیک در عالم فسانه!

ز غوغای سپه چون رست یوسف

به خلوتگاه خود بنشست یوسف،

درآمد حاجب از در، کای یگانه!

ستاده بر در اینک آن زن پیر

که در ره مرکبت را شد عنانگیر

بگفتا: «حاجت او را روا کن!