چو پا در یک رکاب آورد، جبریل

که شد دل ها ز فیض صبح شادان

به برکرده لباس شهریاری

برون آمد به آهنگ سواری

بدو گفتا: «مکن زین بیش تعجیل!

امان نبود ز چرخ عمر فرسای

که ساید بر رکاب دیگرت پای