هر نیست چو هست بنده تو

نا آمده از تو رهنمایی

دورست که ره برد به جایی

جز تو همه سرفکنده تو

تسکین ده درد بی قراران

مرهم نه داغ دل فگاران

بر سستی پیری ام ببخشای!