بدو بنگرد نام یاد آورد

بدو گفت رستم که با آسمان

نتابد بداندیش و نیکی گمان

من آن برگزیدم که چشم خرد

گر او بد کند پیچد از روزگار

تو چشم بلا را به تندی مخار