وز حرف امید، لوح دل شست

مجنون چو ازین حدیث جان سوز

آگاهی یافت، هم در آن روز،

گشت از تک و پوی، پای او سست

بنشست و کشید پا به دامان

از رفتن آشکار و پنهان

نی از غم خویش، از غم یار