هیچ اش نید ز روی تو شرم

صد سال بلا و رنج بینی

کسوده یکی نفس نشینی

نا کرده تو جای خویشتن گرم

دست ات گیرد، که: زود برخیز!

پای ات کوبد به سر، که: بگریز!