صد ره می مرد و زنده می شد

هر لحظه ز وصل فرقت آمیز

وز راحت های محنت انگیز،

بیخ املی ش کنده می شد

تا بود همیشه کارش این بود

سرمایه روزگارش این بود

و آن روز که مرد هم بر این مرد