گردید چو مرغ نیم بسمل

بانگی بزد و به سر بغلتید

از صرع زده بستر بغلتید

در خاک شده ز خون دل گل

از بس که ز یار سنگدل، سنگ

می کوفت به سینه با دل تنگ،

صد رخنه از آن به کارش افتاد