بر بیهوشی قرارش افتاد

از بس که ز یار سنگدل، سنگ

می کوفت به سینه با دل تنگ،

صد رخنه از آن به کارش افتاد

کز لب نفسش گذر نکردی

در آینه ها نظر نکردی

بعد از دیری که جان نو یافت