لیلی گفتا که: «در چه کارست؟»

سر در کنف وفای اوی ام

هر جا باشم دعاش گویم

تسکین دل از خداش جویم»

گفتا که:«ز درد عشق زارست!

همواره ز مردمان رمیده

با وحش رمیده آرمیده»