بود بر کف رستم نامدار

تو آموختی شاه را راه کژ

ایا پیر بی راه و کوتاه و کژ

تو گفتی که هوش یل اسفندیار

بگفت این و گویا زبان برگشاد

همه پند و اندرز او کرد یاد

هم اندرز بهمن به رستم بگفت