مجنون گفتا که:«ای دل افروز!

هر در سخن که بود سفتند

در وقت وداع کاندرین باغ

کس سوخته دل مباد ازین داغ

کامروز میان صد غم و سوز

بگذاشتی اندر این زمین ام،

من بعد کی و کجات بینم؟»