مرغان به سرش نشسته لختی

در حیرت عشق آن دلارای

ننشست درخت وار از پای

می بود ستاده چون درختی

یک جا چو درخت پاش محکم

مو رفته چو شاخه هاش در هم

عهدی چو گذشت در میانه