با آهوکی سفید و روشن

جمع آمده وحشیان گروهی

شد تیز به سویشان روانه

مجنون را دید در میانه

همچون لیلی به چشم و گردن

بر بالش خاک و بستر خار

جان داده ز درد فرقت یار