چون مه به عماری اش نشاندند

آن گفت ز طبع نکته زای اش

وین گفت ز نظم جانفزای اش

ز آن شور و شغب چو بازماندند

همخوابه مرده را ز یاری

با او کردند هم عماری

اظهار بزرگواری اش را