یکی جوی جامی! دو جویی مکن!

کننده، به هر کار پابست توست

سزد گر ز حیرت برآریم دم

چو مختار باشیم و مجبور هم

به میدان وحدت دوگویی مکن!

یکی اصل جمعیت و زندگی ست

دویی تخم مرگ و پراکندگی ست