ز نام خدای اش سرآغاز کرد

به شاگردی او دلش شاد بود،

خردنامه ای نغز عنوان گرفت

که مغز از قبول دل و جان گرفت

وز آن پس نوای دعا ساز کرد

که: «شاها! دلت چشمه راز باد!

به روی تو چشم رضا باز باد!