به نعمت رسیدی، مکن چون خسان

به چشم کیاست ببین کرد خویش!

به کوی وفا سست اساسی مکن!

ببین نعمت و ناسپاسی مکن!

فراموش از انعام نعمت رسان

ز بس می رسد فیض انعام ازو

برد بهره هم خاص و هم عام ازو