وز آن رو نهادم به ملک قدم»

از این بهر گفتن زبان ور شدم

وز آن در سخن کان گوهر شدم

از این پا گشادم ز قید عدم

چه خوش گفت روزی که: «قول حکیم

بود آینه، پیش مردم کریم

که بیند در او سیرت و خوی را