ز جامه کبودان زمین می نمود

جدا زو، چو تن های بی سر شدند

بکردند آنچ اهل ماتم کنند

که بدرود شاهان عالم کنند

به چشم کواکب چو چرخ کبود

چو دیدند آخر که از اشک و آه

نیارند بر درد و غم بست راه