بیا ساقی و، زآن می دلپسند

ز تار وی ام بر زبان بند نه!

چو او پرده سازد شوم جمله گوش

نشینم ز بیهوده گویی خموش

که گردد از او سفله، همت بلند،

فروریز یک جرعه در جام من!

که دولت زند قرعه بر نام من