بیا ساقیا، ساغر می بیار!

که بر روی کار آرد آب ام ز رود،

درین کاخ زنگاری افکن خروش!

فروبند از کوس شاهی م گوش!

فلک وار دور پیاپی بیار!

از آن می که آسایش دل دهد

خلاصی ز آلایش گل دهد